Leave No One Behind stopt niet na de missie

Binnen Defensie leren militairen al vroeg een belangrijk principe: Leave No One Behind. Laat niemand achter. Tijdens oefeningen, uitzendingen en missies betekent dat dat je verantwoordelijkheid draagt voor elkaar. Je kijkt naar elkaar om. Je laat niemand alleen achter op het slagveld.

Maar wat betekent dat principe wanneer de uitzending voorbij is? Wanneer de uniformen in de kast hangen en de jaren verstrijken? Misschien is dat juist de vraag die wij ons als veteranengemeenschap vaker zouden moeten stellen.

Wanneer er gesproken wordt over veteranenzorg, denken veel mensen direct aan zichtbare problemen. Aan lichamelijke verwondingen, psychische klachten of praktische hulpvragen. Maar er is ook een andere uitdaging die vaak minder zichtbaar is: eenzaamheid.

Eenzaamheid heeft vele gezichten. Het kan ontstaan doordat iemand zijn partner verliest. Doordat vrienden wegvallen. Door gezondheidsproblemen of verminderde mobiliteit. Soms doordat iemand simpelweg minder makkelijk ergens kan komen. Juist onder oudere veteranen zien we dit gebeuren.

Veteranen die jarenlang aanwezig waren bij herdenkingen, reünies en veteranendagen worden ouder. Autorijden gaat moeilijker. Lopen kost meer energie. Sommigen raken afhankelijk van anderen voor vervoer. En soms wordt de stap om nog ergens naartoe te gaan steeds groter. Niet omdat zij er niet meer bij willen horen. Maar omdat het leven langzaam kleiner wordt.

Veel veteranen zijn gewend om hun eigen problemen op te lossen. Hulp vragen zit niet altijd in onze aard. Daardoor zal een veteraan zelden zeggen:

“Ik voel mij eenzaam.”

Veel vaker horen we:

“Laat maar.”, “Ik red me wel.”, “Ik sla deze keer over.”, “Het gaat prima.”

Toch kan achter die woorden een heel ander verhaal schuilgaan. Een gebrek aan vervoer. Gezondheidsproblemen. Het verlies van een partner. Of simpelweg het gevoel dat niemand meer op je wacht.

Niet iedere vorm van eenzaamheid vraagt om professionele hulp. Soms begint het met iets veel eenvoudigers. Een telefoontje. Een berichtje. Een kop koffie. Een uitnodiging om samen naar een activiteit te gaan. Een plek in de auto naar een veteranencafé of veteranendag. Vaak zijn het juist deze kleine gebaren die ervoor zorgen dat iemand zich gezien blijft voelen.

Veteranen Kennemerland kan niet alle veteranen in de regio kennen of bereiken. Dat geldt ook voor de veteranenstichtingen in Haarlem, Zandvoort, Haarlemmermeer en de diverse veteranencomités in andere gemeenten.

Maar misschien hoeft dat ook niet. Misschien ligt de oplossing juist in het besef dat wij allemaal een verantwoordelijkheid hebben.

Wanneer heb je die oude kameraad voor het laatst gesproken?
Wie was er vroeger altijd bij, maar zien we nu niet meer?
Wie woont alleen?
Wie heeft onlangs een partner verloren?
Wie heeft moeite om ergens te komen?

Dat zijn vragen die iedere veteraan zichzelf kan stellen.

In een maatschappij die steeds individualistischer wordt, is verbondenheid niet vanzelfsprekend. Juist daarom is het belangrijk dat veteranen naar elkaar blijven omzien. Niet vanuit een verplichting. Niet als hulpverlener. Maar vanuit kameraadschap.

Want uiteindelijk gaat Leave No One Behind niet alleen over wat er gebeurde tijdens een uitzending. Het gaat ook over de jaren daarna. Over ervoor zorgen dat niemand onzichtbaar wordt. Dat niemand vergeten wordt. En dat iedere veteraan, ongeacht leeftijd of omstandigheden, weet dat hij of zij erbij hoort. Dat is misschien wel de meest waardevolle vorm van veteranenzorg die wij elkaar kunnen bieden.

Misschien kent u een veteraan die vroeger altijd aanwezig was bij activiteiten, herdenkingen of veteranendagen, maar die we tegenwoordig nog maar zelden zien. Misschien woont hij of zij alleen, is de mobiliteit afgenomen, is een partner weggevallen of zijn er andere omstandigheden waardoor contact minder vanzelfsprekend is geworden. Een simpel telefoontje, een kop koffie of een uitnodiging om samen naar een activiteit te gaan kan al veel betekenen.

Wilt u zelf contact opnemen? Doe dat vooral. Maar weet ook dat u signalen kunt doorgeven aan de Commissie Lief & Leed van Veteranen Kennemerland. Samen kunnen we kijken of er behoefte is aan een bezoek, een luisterend oor, vervoer naar een activiteit of simpelweg wat extra aandacht. Want Leave No One Behind is niet alleen een militair principe. Het is ook een verantwoordelijkheid die we als veteranengemeenschap met elkaar dragen.